Kucingku (tegenwoordig Cahaya)was een rustig dorpje aan de kust in de wereld van InZoi, vol kleine, kleurrijke huisjes die uitkeken over het kabbelende water. In elk huisje begon een eigen verhaal: families die samen lachten, werkten en hun dagen beleefden.
De familie Jansen stond vroeg op. Vader Lucas liep naar de markt van Kucingku om verse vis en groenten te kopen, terwijl moeder Anna de kinderen klaarmaakte voor school. Hun zoon Tim rende langs de stranden, terwijl zijn zusje Lotte schelpen verzamelde in de branding. Alles was ordelijk, maar nooit saai — in Kucingku gebeurde altijd iets nieuws.
Op de hoek van de straat stond het kleine café van de familie Martens, waar de geur van versgebakken brood en koffie de ochtend vulde. Buren kwamen langs voor een praatje en kinderen speelden in de zachte zandstraten. Hier leerde de familie Jansen dat het leven in InZoi niet alleen om hun huisje draaide: het ging om delen, helpen en samen zijn.
‘s Middags werd er gewerkt, gespeeld en gezorgd dat alles netjes bleef. De kinderen leerden wat het betekende om deel uit te maken van een gemeenschap, terwijl ze hun dromen en plannen vormden: misschien een eigen winkeltje aan de kade, een nieuwe hobby, of een avontuur langs de kust.
En als de zon onderging, verzamelden de families zich op het dorpsplein of langs de waterkant. Ze praatten, lachten en vertelden verhalen over hun dag. Dat was het InZoi-leven in Kucingku: rustig maar levendig, gewoon maar bijzonder, een plek waar iedere dag opnieuw een stukje magie te vinden was in het gewone.
