Kucingku (nu Cahaya genoemd) was een rustig kustdorp in de wereld van InZoi, vol kleine gekleurde huisjes die uitkeken over het glinsterende water. In elk huisje begon een eigen verhaal: families die samen lachten, werkten en hun dagen doorbrachten.
De familie Jansen stond vroeg op. Vader Lucas ging naar de markt van Kucingku om verse vis en groenten te kopen, terwijl moeder Anna de kinderen klaarmaakte voor school. Zoon Tim rende langs de stranden, terwijl zusje Lotte schelpen op het strand verzamelde. Alles was netjes geregeld, maar nooit saai — er gebeurde altijd iets nieuws in Kucingku.
Op de hoek van de straat stond het kleine café van de familie Martens, waar de geur van versgebakken brood en koffie de ochtend vulde. De buren kwamen langs voor een praatje en de kinderen speelden op de zachte zandstraten. Hier leerde de familie Jansen dat het leven in InZoi niet alleen om hun eigen huisje draaide: het ging om delen, helpen en samen zijn.
‘s Middags werd gewerkt, gespeeld en gezorgd dat alles netjes bleef. De kinderen leerden wat het betekende om deel uit te maken van een gemeenschap, terwijl ze hun dromen en plannen vormgaven: misschien een winkeltje op de pier, een nieuwe hobby, of een avontuur langs de kust.
En wanneer de zon onderging, verzamelden de families zich op het dorpsplein of langs de boulevard. Ze praatten, lachten en vertelden verhalen over hun dag. Dit was het leven in InZoi in Kucingku: rustig maar levendig, eenvoudig maar speciaal, een plek waar elke dag een beetje magie te vinden was in de gewone dingen.
⸻
Desmond en Molly in het kleine stadje
In een klein stadje, met smalle straatjes en kleurrijke gevels, begon het eenvoudige maar bijzondere leven van Desmond en Molly.
Molly stond elke ochtend vroeg op bij haar bloemenkraam op de hoek van de straat. Terwijl ze boeketten samenstelde met levendige kleuren, mengde ze de geuren van rozen, lelies en zonnebloemen met de frisse ochtendlucht van het dorp. Mensen glimlachten terwijl ze voorbij liepen, aangetrokken door haar vriendelijkheid en de schoonheid van de bloemen.
Niet ver van haar kraam werkte Desmond in een kleine trattoria, bekend om het knapperige brood en de geurige soepen. Hij kende de vaste klanten bij naam, bediende ze met een glimlach en genoot van het ritme van de keuken en het bakken.
Op een dag kruisten hun paden zich. Een klant van Desmond liep langs Molly’s kraam, kocht een boeket en overtuigde de verlegen Desmond het te bezorgen. Wat eerst ongemakkelijk was, werd meteen een moment van verbinding: hun blikken ontmoetten elkaar en er ontstond een warme, vriendelijke en speelse verstandhouding. Vanaf dat moment werd het dagelijkse ritme van het kleine stadje ook het ritme van hun ontmoeting: een glimlach bij het ochtendlicht, een praatje tijdens de lunch en langzaam een gevoel van nabijheid dat verder ging dan de dagelijkse routine.
Zo begon het leven van Desmond en Molly, eenvoudig en levendig, tussen brood, bloemen en kleine momenten vol liefde. Het kleine stadje was misschien onbekend, maar voor hen werd het de plek waar het echte leven begon.
